Katholiek Ede

Overweging -- Pinksteren 2016

Wat zouden we niet graag willen, dat alle volkeren elkaar zouden verstaan. Iraniers en Irakezen, Syriers en Koerden , Lybiers en Italianen,  Turken en mensen uit EU. Wat zou de wereld er anders uitzien!.
Bovendien staat er : dat al die volkeren in hun eigen taal spraken van Gods grote daden. Maar als je denkt aan onderlinge twisten en meningsverschillen tussen christenen, aan de grimmige strijd tussen   hindoes en islamieten, aan het gevecht op leven en dood tussen Soenieten en Sjiieten,  dan zou je geloof ernstig op de proef gesteld kunnen worden. Wat zou de wereld er anders uitzien!.
Er zijn  zelfs mensen, die zeggen dat godsdiensten alleen maar strijd en oorlog opleveren. Maar daar hoef je het natuurlijk niet mee eens te zijn. Het is een al te eenzijdige, misschien wel vijandige kijk op geloof en religie. Geloof en religie kunnen strijd en haat opleveren, maar even zoveel -en nog meer-: moed, inspiratie, goedheid en liefde.
 
De Geest wordt in deze tekst meerdere keren genoemd: de Helper.
Hij, die alles zal leren als ze verder moeten gaan zonder Jezus . Hij zal alles in herinnering zal brengen , wat Jezus gezegd en gedaan heeft.
 
Bij deze lezing moest ik telkens terugdenken aan een droevige gebeurtenis, die ik eens moest meemaken in mijn pastoraat.
Een moeder leed lange tijd aan een slepende zieke, die leidde tot haar dood. Haar man verzorgde haar met anderen tijdens haar ziekteperiode .De 3 kinderen waren nog jong, zaten op de lagere school. Korte tijd na het overlijden van de moeder  werd duidelijk dat ook de vader een ernstige ziekte had en niet lang meer te leven had. De kinderen werden nog niet van de ernst op de hoogte gebracht, maar wel werd door een groep gevormd door enkele familieleden, de huisarts en mij als pastor: wat zou er moeten gebeuren met de kinderen, die nog te jong waren om voor zich en elkaar te zorgen. Toen de vader plotseling in een vreselijk snel tempo zo ernstig ziek werd , dat hij die avond of nacht zou sterven , moesten we staande rond het bed op de ziekenhuiskamer  de kinderen zeggen. Na die bittere mededeling vroeg het oudste kind: “Maar wie zorgt er dan voor ons?”.  Gelukkig konden we hen toen onmiddellijk vertellen dat ze alle drie samen opgenomen konden worden in het gezin van de oudste oom, met kinderen in dezelfde leeftijd.
Een situatie, die je je leven lang bijblijft.
 
Hoe moet het verder met ons?, zullen de leerlingen zich afgevraagd hebben na de dood van Jezus. Wie zorgt er nu voor ons?  Hoe moeten wij verder met de inspiratie en het voorbeeld, dat Hij ons gegeven heeft. Dreigt alles niet op een mislukking, catastrofe uit te lopen?
De Geest, die door Jezus aan hen was doorgegeven,  door wie zij tijdens de drie jaren  waren geraakt, kwam hen te hulp, gaf hen, toen ze de angst en verlamming hadden afgelegd,  nu moed , kracht en visie.
Je hoefde Jezus niet eens te hebben meegemaakt zoals Paulus. Hij  werd een van de vurigste en belangrijkste verkondigers en ging de landsgrenzen over  naar Libanon, Turkije, Griekenland . Andere  apostelen trokken meer naar het Oosten. Vanuit Israel verspreidde het in Egypte, waar een sterke monikken-cultuur zich ontwikkelde.
Petrus en Paulus werden gevangen genomen, naar Rome getransporteerd; daar had zich al een kleine groep gevormd, want via de havensteden verspreidde het nieuw van het evangelie  zich in de landen  ronde de Middellandse zee,  tot in Frankrijk en Spanje.
Zo verspreidde de Geest van Jezus zich over alle volkeren.
 
Pinksteren een feest van dankbaarheid om de geest, die is geschonken, maar óók een opdracht voor de toekomst , de toekomst van ons leven en van onze tijd . Wij als christenen zijn gezalfd bij onze doop en bij ons vormsel. Dankbaar voor onze verbondenheid met God, Gods Zoon en de Geest, hebben we daarmee  ook een opdracht meegekregen om iets van God, van Jezus en van de goede geest te laten zien in ons levenshouding en in ons samenleven met elkaar. Elke uitverkiezing  schept ook verplichtingen.
 
Pinksteren gebeurt ook nu, daar waar mensen zich laten leiden door een goede geest. We hoeven maar te denken aan christenen, die zich inzetten voor opvang van vluchtelingen,  aan missionarissen, die hun leven inzetten voor alle volkeren. In elk pinksterweekend willen we denken aan missionarissen.. Mannen en vrouwen, religieuzen en gehuwden . Zij hebben de moed gehad om onze voorzieningen en rijkdom achter zich te laten. Zij delen een aantal jaren of hun hele leven het eenvoudige leven en zorgen voor elementaire dingen als geloof, water, voedsel, onderwijs en ziekenzorg. Ze brengen het evangelie in praktijk in hun alledaagse zorg en nemen de eenzaamheid van de lange, donkere avonden op de koop toe.
 En zou de Geest ook niet, anoniem zou je haast zeggen, werken in het werk van de V.N of Rode kruis/ Halve Maan, Amnesty International ??  De Geest waait , waar Hij wil, en laat zich niet binden aan kerken of structuren.
 
Als we aan de Geest denken, denken we aan : elan, enthousiasme, geestdrift, vuurwerk. En zeker :  soms kan er in een groep een geweldige spirit ontstaan, een  groot elan, een vurig feest. Je kunt het niet van te voren organiseren, maar het gebeurt, zonder dat je precies kunt aanwijzen hoe het ontstaat. Het heeft altijd iets van : onverwachts, van gave, van geschenk.
 Maar: De geest werkt in en door ons mensen in gewone , alledaagse dingen als zorg en aandacht, in vrede brengen en vergeven, in vriendelijkheid en optimisme.
Soms staan we versteld hoe liefdevol en opofferend mensen kunnen zijn: zorg voor hun ouders, dagelijkse aandacht voor een oude buurvrouw, een goede, attente verpleegkundige, een rijke weldoener, iemand die de moed heeft op te komen voor de armen.
 
De Geest is vuur, elan én gewone alledaagse zorg en aandacht.
Het is: “Kom, schepper geest, vervul ons hart met barmhartigheid, geef de vrede ons , voorgoed” , zoals we zongen in het begin ( GvL 483), en ook , zoals we aan het einde zullen zingen: “het waaien van de Geest, het vuur van het begin, een nieuw gezicht aan duisternis en licht, een taal van hoop en vrede”( GvL 541).
 
Dat die beide ervaringen u en mij geven mogen worden.

Secretariaat

Stationsweg 112
6711 PZ Ede

Bereikbaarheid
Werkdagen 9;30-11;30 uur:
0318-610692
Bij ziekte en overlijden:
06-51676004

Email:

Copyright © 2021 Katholiek Ede. Alle rechten voorbehouden.